X
تبلیغات
به دنیایی تنهای من خوش آمدید
تاريخ : دوشنبه پانزدهم آبان 1391 | 4:46 | نویسنده : عارف یوسفی








درین شلوغی شهروین تنهایم

میان گلشن روزوسوسن تنهایم

به جمع شادمانی وسرمستی عشاق

کنارپنجره من خسته بی وطن تنهایم

جوان وپیرهمه دست بدست ولب برلب

نگارنازدرین شهر بی تومن تنهایم

به دیدمن همهٔ گلرخان شهربیروخند

چومن بدون گل مریم چمن تنهایم

کجای ؟سرو قامت رویٔایٔ رفیق

میان برگ گل یاس ویاسمن تنهایم

تعهدم بتواین است دلبرشیرین
بتواگر نرسم٬ تادمی کفن تنهایم.



تاريخ : دوشنبه پانزدهم آبان 1391 | 4:38 | نویسنده : عارف یوسفی



صدای تیهو و طوطی،کبک و قناری است

یادش بخیـر خـانه یی مشـترک من و پری

یادم میآید، اشک از چشــمانم جاری است

هـزار خواهش و راز در دلم نهفته ولی

آخ چی کنم که پری از پیشم فراری است 

خرام و رفتـارش یکسو لبخنـــد نازش آخ

ز گل پــری مرا یک بوسه یادگاری است

تیر جـفایش که پارسال خورده بـود در دل

کی میداند که زخمش چه قدر کاری است؟

حـالا سوال؟ چــاره این مهجوری چیست

گمانم راه عـلاج تنـها بـرد و باری است

مــدد طلب نــمودم از ایـزد پاسـخ گـــفت

نمیشود دخـالت کرد چـونکه ساری است

تاکی نــظاره کــنم سـوی کــوه و گــردنه

کی میــآید پری؟ کی ختم انتظاری است؟



تاريخ : جمعه سی و یکم شهریور 1391 | 2:29 | نویسنده : عارف یوسفی


تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1391 | 3:18 | نویسنده : عارف یوسفی

  

   



دیریست که دلدار کنارم نه نشسته.... این امر مرا خسته وقلب من شکسته

هر روز که بر دوری من افزون می گردد... انگار میان شبش عزراییل نشسته

من در پی دیدار و وصال لحظه شمارم.... بال وپر من دولت اتریش گرفته

من زنده ام وزنده برای روخ دلبر........ دلبردهءمن هم مثل حور بهشته

تا کی؟ عارف !ناله وافسوس خوری تو. هجران تو چیزیست که تقدیر نوشته



ای دوست چه می پرسی؟زاحول غریبم سردرد مرا،زانوی یاراست طبیبم


کی چاره کند داروی اتریش به این درد که این درد من از دوری یاراست وحبیبم


محجور وپریشانم واز میهن خود دور در کوه بود جایم وبی قرب وقریبم

آرام نیم روزی،اسوده نه بود خوابم سودای نگار در سر وخالی است مراجیبم

نه رسک سفر دارم،نه ارامش خواطر دیوانه شدم اخر ودرهایم صلیبم

ایزد سبحان،تو مرا راه گشاشو ورنه به عارف،خنده کند روزی رقیبم



تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1391 | 2:39 | نویسنده : عارف یوسفی


نه منده کورمکی صبر و توانيم


قروب چروب شوده از غم زبانيم

ده ار پالو که توبيلجی موکونوم

شوا شيخله مونه درديت ده جانيم

 بيه  گولدان  جانيم  پور  نومو  کو

   مه  ره  مست  شراب   آرزو  کو

   سر ايشته کو نيمازيت  روی قلبيم

   بيسه  قد شبنم اشک يم  اوضو کو

 

  ده کومه شی اجب يکدانه خاله

   زيبون آتيشی مه پيش شی لاله

   ده پای وازی رافته خانه آتی خو

   افته ماطل شوده شی سر مه ساله

 

   فدای گول گولی پيرون ديده

   به لی بور سر و گردون ديده

   ده نوربندی نی يه ايد کس قدر شی

   کول آغيله سر گردون ديده

 

   بی يه بوری به لی کيشتا بيگيردی

   پيرو لو لو به لی تالا بيگيردی

   بلدی ديل مول کيدو جوری بيکينی

   قره قره تک و تانا بيگيردی

 

   ديليم زخمی مونی قد دوم چيم خو

   صبای گا ره يی نمنی نسيم خو

   مه بی تو دم مه بوره خوب موفامی

   به لی بور تو شونوم بس کو خيشيم خو

   ديليم ملاق زيدگ شيشتگ ده باميت

   گيری خوردگ آلی ناميم ده ناميت

   مه که از بار تو ظاليم زرتيرقوم

   چيکه از مه ديريغ مونی پياميت

  



تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1391 | 2:15 | نویسنده : عارف یوسفی


تو  قد  مه  بی وفايی  کردی  قيرو

ده  نيم  را   جودايی   کردی  قيرو

کوجا شد واده های گرم  و نرم يت

ده  دشمو  آشنايی   کردی   قيرو



تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1391 | 2:10 | نویسنده : عارف یوسفی




گر نیایی تا قیامت انتظارت می کشم. 
منت عشق از نگاه پر شرابت می کشم.
ناز چندین ساله ی چشم خمارت می کشم. 
تا نفس باقیست اینجا انتظارت می کشم.

روزگار ما وفا با ما نداشت
طاقت خوشبختی دل ما را نداشت
پیش پای ما سنگی گذاشت
بی خبر از مرگ ما پروا نداشت
آخر این غصه هجران بودو بس
حسرت رنج و فراوان بودو پس......



تاريخ : چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1391 | 2:9 | نویسنده : عارف یوسفی



گفتمش : دل می خری ؟

برسید چند؟

گفتمش : دل مال تو، تنها بخند !

خنده کرد و دل زدستانم ربود

تا به خود باز آمدم او رفته بود

دل ز دستش روی خاک افتاده بود

جای بایش روی دل جا مانده بود .




میان قلب من عشق تو پیداست 
 لبانت مثل گل خوشرنگ و زیباست 
 مشو غمگین اگر از هم جداییم 
 که بی رحمی همیشه کار دنیاست .

باران بـــبار درینـجا، شهر را شُستوشُو کن

معشوقم گم شد اینجا در کوچه جُستوجُو کن

باد ورزید آن زمــان که دستما زهم جدا بود

مـارا زهم سـوا کرد شـاید خواست خدا بود

بعــــــد از لحـــــظاتی بـه هـر طرف دویدم

نشــانی چـاپ پایش را روی  جـــــاده  دیدم

خـــــدا یـــا او خـــــدایـــا تاکی انتظار کرد

دلم می خواهد هــردم  خـود را انتحار کرد

باران بـــبار آنـــقدر تا سیل شود جــــــاری

مــن را ببـــــــر بــاخــود تا بیابم نگـــــاری

نــــــگارم از فـــراقت پــر غصه و ز دردم

در خواب و در  بیــداری  یادم میـآیی هردم